I dag kjørte eg fra Haugesund i retning Vea. Plutseligt stopte trafikken rett opp, og når bakketoppen nærma seg såg eg blålys og ein bil på kvar si sia av veien.

Begge såg ut som om de hadde fått hard medfart, og når eg såg kor bilane va truffe, begynte hjernen min å rekonstruera krasjet.
Den lagte adle mulige alternativer te koss det konne ha skjedd.

Seinare på nyhetene hørte eg at det va ein 31åring uten førarkort som hadde forklart at han "kan ha duppa av", någe som resulterte i kondemnerte bilar og kanskje alvorlige skader.

Då tenke eg litt.

For når eg kjøre, stole eg såpass på meg sjøl som sjåfør at eg tenke at "klart det skjer ikkje någe me meg!" Men plutseligt kan ting svikta.. Eg kan svikta som sjåfør, bilen kan svikta, ein som komme imot meg, bak meg elle framføre meg kan reagera annerledes enn eg ville tru, og plutseligt skjer det. Ein brøkdel av et sekund kan få katastrofale følger i mitt og andre sitt liv.

Dette gjelde ikkje bare bilulykker. Det kan var alslags!

Tenk på adle så har ein jobb der de utsette seg for støre høyder

eller løft av tunge ting som plutselig kan ta uventa retning.
Eller yrkessjåførar som blir tidspressa.

Tenk på någen så går øve veien, men bilen som kom la ikkje merke te di.

Tenk på ein liden gutt så sko bare henta ballen så fòr øve veien.
Tenk på ei lidå jenta så lekte rett ved et usikra byggingsområde, så sklei u å datt monge meter.

Så monge ting kan gjer at livet får ein vending me ikkje har planlagt.

Då e det godt å veda at uansett ka som skjer, så kan me stola på èin ting:

For jeg er viss på at verken død eller liv,

verken engler eller krefter,

verken det som nå er, eller det som kommer,

eller noen makt,

verken det som er i det høye eller i det dype,

eller noen annen skapning,

skal kunne skille oss fra Guds kjærlighet i Kristus Jesus, vår Herre

Rom. 8.38