I går måtte eg bita i det sura eplet og ta turen innom ein optikar. Eg e jo fullstendigt klar øve at eg ser dårligt, men eg e blitt vane me å kjenna igjen folk på gångå!
Men nå når eg har bikka tjue-årå og ska var ansvarlige og "voksen", så fant eg ut at eg måtte gå å få meg hjølp te å sjå skikkeligt.

Dei testa augene mine opp og ner og i mente, og det va kje måde på alt det dei konne fortella meg. Itte ein longe stond i denne "svaksynte's stolen" sjå ei dama så gjekk på feri om ein halvtime, så va det klart ka styrke eg måtte ha.
Me snakte om linser og briller, månedslinser, dagslinser, briller så dogga, briller så va i veien, døgnlinser og ingen-linser.

Når eg gjekk derifrå tog eg meg i å samenligna frelsesvisshet og ein synstest.
Tenk om et menneske konne ta ein sliggein "test" for å sjå koss ein låg an i forhold te Gud. Så kom det fram på et ark koss statusen va og eventuelle forandringar så konne hjølpa te å "sjå" Gud bedre!
Eg vett at me har bibelen, og kan lesa i den for å komma nærmare Gud, det e ikkje det eg meina, men eg lure på om fleire ville vore kristne hvis dei konne gjer noge så konkret som ein synstest for å finna Gud..
Me har litt av et ansvar me som e kristne. Og var ein levande synstest, sånn at folk me treffe i livå våre kan sjå at me har fått sitt ka det innebere å vara ein Jesu ittefylgar.
Eg e takknemlige for at me ikkje må ha linser eller briller for å sjå Gud!